Wat programmeertaal best overbrugt de kloof tussen de pseudo-code en code?

Ik heb gevonden Boo is uitgegroeid tot mijn "pseudo" taal bij het testen van kleine stukjes code for .NET. Zeer vergelijkbaar met een soort Python syntax.

Ik zou Python beoordeel eerste, over Lisp, alleen maar omdat de meeste mensen niet pseudo-code schrijven met behulp van het voorvoegsel haakje syntax :)

U noemde het al, maar ..

Python heeft een zeer duidelijke syntax. Het is zeer dicht bij de pseudo-code en is gemakkelijk leesbaar.

Ik denk dat het afhangt precies op de pseudocode smaak. Een groot deel van de pseudocode ik heb gezien in Algorithms tekst boeken eruit Pascal ironisch. Pascal werd altijd beschouwd als een goed onderwijs langauge.

Pascal was relativery populair in dat soort pseudocode beschrijvingen.

U kunt de Flash Actionscript proberen.

Ik zou zeggen dat Lua is het beste voor vertaling van pseudocode (in de meeste gevallen). Zolang de variabelen ook worden genoemd, kunnen lua gemakkelijk worden gelezen door de meeste programmeurs en zijn vrij snel ook!

Hier is een link naar wat ik geloof is de eerste verwijzing naar python als "uitvoerbare pseudo-code." Het artikel wordt Herdruk van het augustus 2001 nummer van PC Update, het tijdschrift van Melbourne PC User Group, Australië.

Ik denk dat je dit terug gekregen, een soort van. Het probleem met deze vraag is dat je de neiging om pseudo-code te schrijven in een benadering van de taal die u van plan bent over het gebruik van uw eigenlijke code. Hands up iedereen die wil een pseudocode taal die (zoals het Esperanto?) Is een amalgaam van de meest gebruikte programmeertalen te creëren.

Ik ga akkoord met de opmerking van Nosredna dat Ada lijkt heel erg op pseudocode.

Als je het niet erg alle extra typen dat Ada vraagt, ik denk dat het een prachtige taal, aangezien de code echt betekent wat het zegt.

Prolog is iets wat je misschien niet anders tegenkomen. Het omzeilt het probleem van de pseudocode allemaal samen. In zekere zin is er geen code. Er zijn slechts de feiten en regels.

Bijvoorbeeld, de append predikaat is gewoon dingen die we weten lijsten, als volgt:
Het toevoegen van een lijst Y om een lege lijst oplevert Y.

append([], Y, Y).

Als het toevoegen Xs Ys oplevert Zr, dan kunnen we dezelfde waarde Xs en Zs prepend en de relatie zal stil te houden.

append([X|Xs], Ys, [X|Zs]) :- append(Xs, Ys, Zs). 

We hebben eigenlijk niet geschreven code die dingen doet. We hebben net gezegd wat we weten over het toevoegen van lijsten. Maar nu kunnen we Prolog vragen om 2 lijsten te voegen:

?- append([1,2],[3,4],Z).
Z = [1, 2, 3, 4].

Of geef Prolog een lijst en vraag het aan ons te tonen wat lijsten we konden toevoegen aan de doelgroep lijst te krijgen:

?- append(X,Y,[1,2]).
X = [],
Y = [1, 2] ;
X = [1],
Y = [2] ;
X = [1, 2],
Y = [] ;

TCL syntax is veruit de meest als pseudo-code. Commando's troef functies voor de leesbaarheid en voor het uitdrukken van een lager niveau operaties meer typisch voor assemblage-code. Op hetzelfde moment, high-level algoritmen zijn ook zeer gemakkelijk te lezen. De uniformiteit van de syntax kan de gebruiker om zich te concentreren op de trap in plaats van op taal artefacten. Ik zou zelfs zeggen dat de "expr" sleutelwoord voor wiskundige bewerkingen is een voordeel, want het geeft duidelijk de wiskunde delen van het programma uit de algoritmische onderdelen. Minder symbolen zijn overbelast, en woorden als "set" worden gebruikt in hun plaats. Dit is een overwinning voor de pseudo-code. Meer dan enige andere syntax, TCL overspant de kloof tussen functionele en dwingende stijlen.